Ze is de moeder van vier zonen, waaronder de bekende dj's Hakim en Faisal Chatar, maar eigenlijk ook een beetje van heel Balendijk-West. Al jaren verbindt en helpt Nadia Chahboun belangeloos mensen in de buurt en ver daarbuiten. Voor een vrouw met zo’n gouden hart is de Gouden Erepenning dan ook een terechte erkenning.
Voor de 32ste keer kende het stadsbestuur een Gouden Erepenning toe aan een Lommelaar die zich bijzonder verdienstelijk maakte voor de Lommelse gemeenschap. “Ik was verrast en heel blij”, vertelt Nadia stralend. “Ik heb zelfs een traantje weggepinkt – ik ben nogal emotioneel. Pas toen ik opzocht wat die Erepenning precies inhoudt, besefte ik hoe groot deze eer is.”
Je Lommelse verhaal begon in 1987. Vertel eens.
“Ik ben geboren en opgegroeid in Marokko. Tijdens mijn verdere studies in Parijs leerde ik mijn man Jamal kennen. Hij is ook van Marokkaanse afkomst, maar woonde toen al in Lommel. Na ons huwelijk in 1987 ben ik hem gevolgd naar België. Zo belandde ik in Balendijk-West, waar we nog altijd wonen.”
De eerste jaren zat ik vaak thuis, terwijl ik net een heel sociaal persoon ben.
Voelde je je hier meteen thuis?
“Dat was niet vanzelfsprekend. Ik sprak enkel Arabisch en Frans, en het cultuurverschil was groot. De eerste jaren zat ik vaak thuis, terwijl ik net een heel sociaal persoon ben. Ik heb zelfs overwogen om terug te keren naar Marokko.”
Maar dat is gelukkig niet gebeurd.
“Dat heb ik onder meer te danken aan dokter Staf Henderickx. Met hem kon ik Frans praten en hij nam me mee onder de mensen. Ook Sara Kaya van de toenmalige integratiedienst van Stad Lommel ben ik enorm dankbaar. Zij nam me letterlijk bij de arm en hielp me hier mijn weg te vinden. Ze vroeg me om te helpen bij enkele activiteiten en zo rolde ik hier in het sociale leven. Voor ik het wist, was ik overal bij betrokken.”
Wat deed en doe je zoal?
“Waar zal ik beginnen (lacht)? Kooklessen geven, kinderactiviteiten begeleiden, vrouwennamiddagen en uitstappen organiseren, huiswerkbegeleiding, tolken voor ouders op school… Ook buiten de Balendijk was ik altijd actief: bij het Wereldfeest, in de mondiale adviesraad, bij projecten voor Soedan… Daarnaast zetelde ik twaalf jaar in de gemeente- en OCMW-raad. Ik voelde me geen ‘echte’ politica, maar deed het op mijn manier om mensen te helpen, naar hen te luisteren en hun stem te laten horen.”
Je hart ligt duidelijk in Balendijk-West.
"Absoluut. Mijn kinderen zijn hier geboren en opgegroeid. De wijk wordt soms minachtend ‘de Westwijk’ genoemd, maar ik heb mij altijd verdedigd tegen die negatieve bijklank. Het is een warme buurt, met mooie mensen en verschillende culturen die elkaar verrijken en inspireren. Deze Erepenning is dus ook een beetje voor hen.”
Welke rol speelde wijkvormingscentrum De Kievit?
“Daar is het allemaal begonnen. Sara had er haar bureau, samen met collega’s zoals Kris Brouwers, die ons altijd fantastisch geholpen hebben. De Kievit werd voor mij – en vele mensen hier – een tweede thuis. Nog steeds proberen we er mensen samen te brengen via activiteiten."
Je wordt vaak omschreven als een echte bruggenbouwer.
“Ik wil mensen verbinden, los van afkomst, geloof of politieke overtuiging. Diversiteit is geen bedreiging, maar een rijkdom. Door elkaar te leren kennen en respectvol in dialoog te gaan, kunnen we veel van elkaar leren en verdeeldheid tegengaan.”
Je hielp ook ontelbare mensen persoonlijk?
“Net zoals Staf en Sara mij hebben geholpen, wilde ik dat doorgeven. Mensen die het niet breed hebben of eenzaam zijn, alleenstaande mama’s… ze liggen mij nauw aan het hart. Soms kan een kleine daad een groot verschil maken in hun leven.”
Diversiteit is geen bedreiging, maar een rijkdom.
En dat allemaal belangeloos…
“Als ik iets doe voor iemand, verwacht ik niets terug. Voor het tolken bijvoorbeeld had ik een vergoeding kunnen krijgen, maar dat heb ik altijd geweigerd. En toch ben ik er rijker van geworden, in mijn hart. Mensen helpen zit in mijn natuur. Ik ben zo opgevoed: behandel een ander zoals je zelf behandeld wil worden. Ik krijg nog steeds berichtjes van mensen die ik vroeger geholpen heb. Dát is rijkdom voor mij.”
Geef je dat ook door aan je kinderen?
“Zeker. Ik ben ontzettend trots op mijn zonen Hakim, Faisal, Zjamal en Rayan. We hebben een hechte band. Ondanks de drukke agenda’s van mijn zonen en schoondochters, komen we vaak samen op zondag. Dan kook ik graag traditionele Marokkaanse gerechten.”
Intussen ben je ook grootmoeder.
“Van twee kleinkinderen, en een derde is onderweg (glundert). Zij komen nu op de eerste plaats. Samen met mijn man, die wat sukkelt met zijn gezondheid. Vroeger cijferde ik mij volledig weg voor alles en iedereen. Ze moesten maar bellen en ik stond klaar om te helpen. Intussen heb ik geleerd af en toe ook eens ‘nee’ te zeggen. Al blijft mijn deur altijd openstaan voor wie hulp nodig heeft.”
