Eind januari kwam dj en tv-maker Hakim Chatar naar Lommel voor de uitreiking van de Gouden Erepenning. Niet hij, maar zijn mama Nadia Chahboun mocht die in ontvangst nemen. Vlak voor de ceremonie konden Charlotte en Martha Hakim strikken voor een interview. Hij vertelde over zijn avonturen in Patagonië en zijn jeugd in Lommel.
Patagonië
Wat was het mooiste dat je hebt gezien tijdens de expeditie?
“Ik heb veel mooie dingen gezien in Patagonië, maar het mooiste waren toch de nachten. Als het donker is, zie je de mooiste sterren die je ooit hebt gezien. In België is er veel lichtvervuiling van bijvoorbeeld straatlampen, waardoor je de sterren minder goed ziet.”
Ik vond het leuk om mijn hoofd leeg te maken, want ik heb veel chaos in mijn hoofd.
Was het moeilijk om zonder luxe en constante prikkels te leven?
“Sommige momenten waren heel moeilijk, maar ik moet ook eerlijk toegeven dat het soms wel leuk was om niet gestoord te worden en geen prikkels van computer of tv te krijgen. Ik vond het leuk om mijn hoofd leeg te maken, want ik heb veel chaos in mijn hoofd. Het was wel
ontnuchterend om te zien dat iedereen meteen zijn gsm nam zodra we in de bewoonde wereld kwamen.”
Wat of wie miste je het meeste tijdens de expeditie?
“Mijn twee kindjes en mijn vriendin. Ook lekker eten heb ik erg gemist: tajine, frietjes van de frituur, hamburgers ... En mijn bed natuurlijk.”
Heb je eraan gedacht om op te geven?
“Nee, omdat ik een beetje te koppig ben om op te geven (lacht). Wanneer ik pijn had, praatte ik mezelf moed in. Maar ik heb het op sommige momenten wel heel moeilijk gehad, vooral omwille van de extreme kou. Eén dag hadden we constant regen, sneeuw, koude. Toen dacht ik wel: als dit twee of drie dagen duurt, dan stop ik. Gelukkig was het de dag nadien mooi weer en kreeg ik opnieuw moed. Maar ik weet nu wel: ik haat sneeuw (lacht)!”
Je bent zo moe dat je eigenlijk met alles moet lachen.
Wat was het grappigste moment van de expeditie?
“Er waren veel grappige momenten, die niet op tv zijn uitgezonden. Vooral met mijn tentmaat Pedro was het heel leuk. We hadden veel nachtelijke conversaties, want we konden niet meteen slapen en hadden niets om ons bezig te houden. Van die onnozele verhalen kregen we
soms de slappe lach. Ook met de andere groepsleden hadden we veel lol. Je bent zo moe dat je eigenlijk met alles moet lachen.”
Wanneer hebben we de echte Hakim leren kennen?
“De dag dat ik moest koken voor de groep. Ik doe dat heel graag. Maar ik word ook blij van mensen entertainen en ervoor zorgen dat iedereen het goed heeft.”
Jij hebt radio Patagonië gemaakt met de lievelingsliedjes van je reisgenoten. Welk liedje laat jou het meest denken aan de reis?
“Het lied van Jelle Cleymans. Hij had een staplied gemaakt: ‘We zijn in Patagonië.’ Eerst vond ik het een stom nummer, maar omdat hij het zo vaak zong, vond ik het uiteindelijk toch leuk. Als ik nog maar een foto van Jelle zie, moet ik al aan dat lied denken.”
Zijn er dingen in je dagelijkse leven die je anders bent gaan aanpakken na de expeditie?
“Ik let er nu wat meer op dat ik niet de hele tijd op mijn gsm en computer zit. Maar ik heb het ook nodig voor mijn werk. Ik probeer daar een evenwicht in te vinden. Ook heb ik geleerd dat je met weinig kan overleven. Maar ik hou ook van comfort. Dus het is dubbel voor mij.”
Je gaf aan dat je voor de expeditie eigenlijk nooit ging wandelen. Is dat intussen veranderd?
“Nee (lacht). Sinds ik terug ben, heb ik niet meer gewandeld. Natuurlijk ga ik af en toe wandelen met de kindjes, maar ik ga geen wandelvakantie in Zwitserland boeken of zo.”
”Ben je bewuster bezig met de klimaatopwarming?
“Ja, zeker! In Patagonië heb ik gezien hoe het aan het veranderen is. We zagen weggesmolten gletsjers en opgedroogde meren. Bij ons hoor en lees je ook over de klimaatverandering, maar komt het minder hard binnen, denk ik. Het was pas in Patagonië dat ik besefte hoe heftig het is.”
Heb je nog veel contact met de expeditieleden? Heb je er echte vrienden aan overgehouden?
“Ik hoop het! Ik heb nog veel contact met de groep via WhatsApp en ben twee weken geleden met de jongens gaan eten. In de zomer gaan we proberen een grotere reünie te organiseren. Dus ik hoop dat we vrienden voor het leven zijn. In Patagonië voelde dat alleszins wel zo.”
Mijn leukste herinneringen zijn vooral de kleuterjaren en het vierde leerjaar. Ik had toen een heel leuke klas en fijne juf.
Lommel
Hoe was het voor jou om op te groeien in Lommel?
“Dat was voor mij een hele leuke tijd. Ik vind Lommel nog altijd één van de leukste steden van Limburg. Misschien is dat normaal, omdat ik nergens anders heb gewoond in Limburg. Maar toen ik hier opgroeide was Lommel nog niet zoals het nu is. We waren nog in groei. De Sahara was nog geen volwaardig wandelgebied. Het was een hidden gem (verborgen pareltje, red.), die enkel de Lommelaar kende. Het uitgangsleven was ook nog superleuk. Er waren een paar danscafés waar je vrienden leerde kennen en heel veel leuke feestjes waren. Met sommige van die vrienden heb ik nog steeds contact.”
Wat is je leukste herinnering aan je lagereschooltijd?
“Ik zat op school in Heeserbergen, Eikenburg heette dat toen. Daarna ben ik naar Provil gegaan en heb ik een diploma automechanica gehaald. Mijn leukste herinneringen zijn vooral de kleuterjaren en het vierde leerjaar. Ik had toen een heel leuke klas en fijne juf. We zijn toen ook op bosklassen gegaan. Dat was heel leuk. Ik denk dat ik toen al een beetje de clown van de klas was.”
Kom je nog vaak naar Lommel?
“Niet zo vaak als ik zou willen. Ik woon in Gent. Ik probeer om de twee weken naar mijn ouders te gaan, maar dat lukt niet altijd. Maar als ik er ben, loop ik graag een rondje langs de plekken die ik ken om te zien wat er veranderd is.”
Als afsluiter: wat zijn jouw plannen voor de paasvakantie?
“We gaan een weekje met de kinderen op vakantie naar de zon. Ik hou echt van de zon! En verder ga ik wat werken. Misschien kom ik ook nog eens naar Lommel om mijn ouders te bezoeken en uiteraard te gaan kijken wat er nu weer veranderd is.”
