Net achter het zanderige open landschap van de Lommel Sahara rijst een drie meter hoge, witgelakte stalen figuur op. Het wetenschappelijke, haast klinische wezen markeert de grens tussen de toeristische recreatiezone en het pas beschermde natuurgebied van Nationaal Park Bosland.
De sculptuur is geïnspireerd op Francisco de Goya’s veertien “pinturas negras”, specifiek het ongetitelde werk dat na zijn dood de naam Saturnus kreeg. In Goya’s nachtmerrieachtige tafereel verorbert een god zijn kind, een universeel beeld van schepping die uitmondt in waanzin en dreiging.
Hendrickx transformeert deze mythe naar de eenentwintigste eeuw: de god is een robot, samengesteld uit staal en lasnaden. De gladde laklaag doet denken aan perfectie en wetenschap, terwijl de lasnaden de menselijke hand en de kwetsbaarheid van technologische systemen onthullen.
Zo ontstaat een samenspel van het sacrale en het industriële. Waar Goya’s vleesgeworden titanengeweld symbool staat voor existentiële dreiging, roept Hendrickx een discussie op over de grenzen van menselijke maakbaarheid. Hoever durven we te gaan in het manipuleren van lichaam, natuur en technologie?
