Abigail Polley groeide op in Lommel, woonde in Antwerpen en Shanghai en keerde vorig jaar met haar man en twee kinderen terug naar onze stad. Dit voorjaar zagen we haar in De Mol, als enige Limburgse kandidaat. Wij vroegen haar naar het spel, de twijfel, een blik achter de schermen en waarom Lommel opnieuw als thuiskomen voelt.
Hoe was het om als enige Limburger deel te nemen aan De Mol?
“Heel leuk. Vooraf had ik er niet bij stilgestaan dat ik de enige van Limburg was. Toen mijn hoofd bij de kandidatenvoorstelling groot in Het Belang van Limburg stond, kwam dat besef pas echt.”
Hoe kwam De Mol op je pad?
“Na de finale vorig jaar was ik nog nooit zo dichtbij geweest. De mensen die ik in het vizier had, zaten uiteindelijk bij de laatste drie. Ik dacht: ik schrijf mij ook in. Ik kon eerst niet geloven dat ik geselecteerd werd."
Hoe moeilijk was het om dat geheim te bewaren?
“Dat viel mee. Ik ben in alle stilte vertrokken. Mijn alibi lag dicht bij de waarheid: ik zei dat ik naar Ghana ging, waar mijn roots liggen en waar mijn oma nog woont. Mijn mama was daar ook, dus het verhaal was dat ik haar ging helpen. Voor mijn man was het waarschijnlijk moeilijker. Hij bleef achter en moest de vragen opvangen (lacht).”
Die comeback zag ik echt niet aankomen.
Had je vooraf een strategie?
“Ik heb vooral tegen mezelf gezegd: goed observeren. Iedereen doet verdachte dingen, bewust of onbewust. Dus je twijfelt constant. Ik ben er nooit echt zeker van geweest en heb mijn verdenkingen gespreid.”
Je start was meteen bijzonder: je viel af, maar kreeg toch nog een kans. Hoe was dat?
“Die comeback zag ik echt niet aankomen. Toen ik op dat strand stond, begon het pas echt door te dringen: oh my god, ik ga daar niet bij zitten. Daarna zei Gilles dat er misschien toch nog een kans was. Dat was een echte rollercoaster. Ik moest het opnemen tegen Vincent. Het blijft een spel, maar je weet dat de andere persoon ook heel graag wil blijven. Het voelde even ‘vies’ om hem naar huis te spelen.”
Je moest toen stevig liegen. Hoe kijk je daarop terug?
“Ik moest er vooral hard om lachen (lacht). Op dat moment dacht ik: ik lig er eigenlijk toch al uit, ik haal gewoon alles uit de kast. Maar het was bevreemdend om zo hard te liegen. Ik vroeg me wel af hoe dat op tv zou overkomen.”
Welke opdracht is je het meest bijgebleven?
“Het rallyrijden vond ik superleuk. We kwamen aan in een wijkje waar je niets verwachtte en plots lag daar achter die muren een rallyparcours. Het racepak, de rallyauto, het stof dat opwaaide … Het was allemaal heel cool. En op tv was het nog sensationeler.”
Hoe zag een draaidag eruit?
“Het was vooral wachten. Voor zo’n opdracht moet vanalles klaarstaan: camera, geluid, verschillende ploegen … Ik heb mij daar nooit aan gestoord. We hadden spelletjes bij, babbelden wat of zaten in een koffiebar.”
Hoeveel begeleiding is er achter de schermen?
“Heel veel. Er was altijd een realityploeg bij ons en een productieploeg regelde alles technisch en praktisch rond de opdrachten. Ook als kandidaat word je goed omringd. Er waren vooraf gesprekken met een psycholoog en je kon ook achteraf nog contact opnemen. Ze gaan heel warm om met hun mensen.”
Kreeg je veel reacties op je deelname?
“Toen de kandidaten waren voorgesteld, heeft mijn gsm het even begeven van alle berichtjes. Ik word ook af en toe herkend, zelfs zonder dat mensen mij zien. Ik belde voor mijn werk naar een drukkerij en zei gewoon mijn naam: Abigail. Toen vroeg die man: ‘Van De Mol?’ Alleen mijn naam was dus al genoeg om de link te leggen. Dat had ik niet verwacht (lacht).”
Was er een proef die je graag zelf had meegemaakt?
“Ja, de proef met het thuisfront. Twee kandidaten kregen toen geen echte bezoeker, maar een dubbelganger. Als ik nog in het spel zat, was dat bij mij gebeurd. De redactie zocht dus alvast iemand die op mijn man leek, maar dat bleek niet simpel. Blijkbaar werd de zoektocht zo wanhopig dat ze zelfs overwogen om onze burgemeester te vragen (lacht).”
Je verhuisde vorig jaar van Antwerpen terug naar Lommel. Waarom voelde Lommel als de juiste plek om terug te keren?
“Mijn man en ik zijn allebei van Lommel en hebben hier een superfijne jeugd gehad. Veel familie en vrienden wonen hier nog. Zelfs toen we in Antwerpen of Shanghai woonden, kwamen we regelmatig terug. Lommel is altijd een beetje thuis gebleven. We wilden onze kinderen ook iets meegeven van de jeugd die wij hier zelf hebben gehad.”
Lommel is altijd een beetje thuis gebleven.
Beleef je Lommel vandaag anders dan vroeger?
“Ja. Lommel voelt meer divers aan dan toen ik hier opgroeide en dat vind ik heel fijn. Ik zie meer representatie en meer herkenning. Dat maakt de stad rijker.”
Wat heeft Lommel dat je elders miste?
“Het groen. De Sahara ligt voor ons bijna aan de deur. Toen we in Antwerpen woonden, beseften we dat we opnieuw in het groen wilden wonen. De seizoenen zien bewegen rond je deur, dat brengt zoveel rust.”
Tot slot. Had je verwacht dat Wout de Mol was?
“Wout was zeker één van mijn verdachten. Vooral in de auto viel het mij op dat hij vaak observeerde, in plaats van echt mee te praten. Ik had mijn verdenkingen gespreid over Wout, Dries en Isabelle. Helaas zat ik iets te fel op Dries. Eenmaal thuis, toen ik de afleveringen kon bekijken, ben ik eigenlijk tot het einde blijven denken dat Julie de Mol was. Maar uiteindelijk blijkt zij nu de terechte winnaar.”
