Christine Antonis krijgt op 22 februari de Cultuurprijs 2025 uitgereikt voor haar jarenlange culturele en sociale inzet. Samen met haar blikken we terug op een indrukwekkende carrière.
De Cultuurprijs is een vorm van culturele erkenning en waardering. Wat doet het met je om deze prijs te ontvangen?
“Natuurlijk ben ik trots dat mijn werk iets teweegbrengt, maar tegelijk voelt het helemaal buiten mijn comfortzone. Ik heb altijd gewoon gedaan wat ik graag doe, op mijn manier en liefst achter de schermen. Daar voel ik me het best.”
Behalve lesgeven, vervulde je ook een maatschappelijke en sociale rol. Hoe heb je dat zelf ervaren?
“Er komt inderdaad meer bij kijken dan alleen het aanleren van danspasjes. Het welzijn van de leerlingen is heel belangrijk; anders kan er geen leerproces op gang komen. Dat is niet altijd gemakkelijk. Toch zijn het vaak de leerlingen met de grootste uitdagingen die later superdankbaar zijn.”
Achter de schermen voel ik mij het beste
Hoe en wanneer ben je zelf begonnen met dansen?
“Ik startte met balletles toen ik negen jaar was. Als kind had ik een rijke fantasie en mijn ouders waren cultuurliefhebbers, misschien is daar het zaadje geplant. Toch waren mijn ouders niet meteen te vinden voor een danscarrière. Daarom heb ik eerst Latijn- Wetenschappen gestudeerd en pas daarna dans.”
Waren er dansers naar wie je opkeek?
“Zeker. Vooral sterdansers zoals Rudolf Nurejev, Mikhail Baryshnikov, Alexandra Radius/Han Ebbelaar en Maurice Béjart. Zelf heb ik wel nooit de drang gehad om als danser op een podium te staan. Ik heb altijd heel bewust gekozen voor lesgeven.”
Zelf heb ik nooit de drang gehad om als danser op een podium te staan.
Welke momenten in je carrière zijn je het meest bijgebleven?
“Mijn auditie om aan de opleiding te mogen beginnen. Dat was vooral fysiek niet eenvoudig. Toch slaagde ik erin met glans af te studeren. Een onvergetelijke ervaring was de reis naar Hongarije, achter het IJzeren Gordijn. We logeerden er bij mensen die soms drie of vier banen hadden om rond te komen. Dat opende echt je ogen. In 1998 reisden we, via het uitwisselingsprogramma Blue Lake, met balletschool Pantarei naar Amerika. Daar kwamen we in contact met allerlei culturen en invloeden. Een bijzondere en verrijkende ervaring.”
Hoe zou je jouw stijl van lesgeven omschrijven?
“Vooral in het begin was ik best een strenge juf. Voor kinderen zijn structuur en duidelijkheid belangrijk. Ik legde wel altijd uit waarom iets nodig was en waarom het op een bepaalde manier moest. Met de jaren ben ik wat milder geworden.”
Wat wilde je je leerlingen meegeven?
“Geduld, empathie, respect en ook leren naar elkaar te kijken en elkaar constructieve feedback te geven, want zo ontstaat er een waardevolle wisselwerking. Verder probeerde ik mijn leerlingen te inspireren om zelf creatief aan de slag te gaan en oplossingsgericht te denken.”
Op welke manier geeft het lesgeven jou voldoening ?
“Wanneer ik zie hoe leerlingen door de jaren heen evolueren, het later goed doen – bijvoorbeeld in hun werk – of interesse tonen in cultuur. Dan ben ik blij dat ik daar toch een beetje aan heb kunnen bijdragen.”
Zijn TikTok en andere sociale media een trend waar je tegen moet opboksen?
“Toch wel. Jonge dansers zijn snel overtuigd van hun eigen kunnen. Talent en enthousiasme zijn goed, maar niet voldoende. Voor echte diepgang en kwaliteit is een gedegen opleiding essentieel. Alleen zo ontwikkel je een stevige basis.”
Welke rol kan dans spelen in onze gemeenschap?
“Dans is een sociaal gebeuren en spreekt een universele taal. Het zorgt voor verbinding en draagt bij tot respect voor andere culturen.”
Heb je ook interesse in andere kunstvormen?
“Een kruisbestuiving van verschillende kunstvormen vind ik persoonlijk heel boeiend. Zo heb ik lesgegeven met live pianomuziek. Hierbij moeten de muzikant en de dansleraar elkaar goed kunnen aanvoelen. In het begin dacht ik dat het moeilijk zou zijn, maar het werd een heel fijne ervaring.”
In september ging je met pensioen. Heb je plannen voor de toekomst?
“Ik ondersteun nog enkele projecten, maar heel vrijblijvend. Ik wil graag reizen en af en toe een theater, musical of klassiek concert meepikken. Verder sta ik open voor wat er op mijn pad komt en probeer ik vooral te genieten van mijn vrije tijd en van de mensen rondom mij.”
Dansen zorgt voor verbinding en draagt bij tot respect voor andere culturen
“Christine leerde Lommel dansen”
Dansleraar en choreograaf Luc Morren was een collega van Christine bij Pantarei en bij de Kunstacademie. Hij vindt de Cultuurprijs meer dan verdiend. “Christine was een topcollega waarmee ik samen heel wat waters doorzwommen heb. Ik hou warme herinneringen over aan de vele avondvullende dansvoorstellingen met een boodschap van schoonheid.”
“Maar ik prijs Christine vooral voor haar vechtlust en het promoten van de klassieke dans. Klasse, techniek en een toolbox vol correcties om haar leerlingen tot een niveau te brengen om U tegen te zeggen. Jeroen Meus leerde zijn volk koken, Christine leerde Lommel dansen.”
