Ze is gevangenisdirecteur in Antwerpen, woont in Temse, trok voor het tvprogramma ‘De Expeditie’ naar het verre Patagonië… maar het begon allemaal in Lommel! Wij gingen met An Janssens op expeditie naar haar roots.
De Expeditie: Lommel
An Janssens (48) groeide op in de Kapelstraat. “Met mijn buurmeisje Annemie – die nu De Brugwachter uitbaat – hadden we de buurt voor ons alleen: kampen bouwen, in de bossen spelen… Ik was toen al een bezige bij: ik zat bij de scouts, deed aan ballet bij Pantarei, ging naar de speelpleinwerking en de muziekschool. Het was een zalige jeugd.”
"Ik ging eerst naar het Onze-Lieve-Vrouwe-Instituut (nu De Speling, red.) in de Kloosterstraat en volgde mijn middelbaar op het college. Al op jonge leeftijd was ik gefascineerd door crimineel gedrag. Ik keek naar politieseries, las detectives … Mijn eerste spreekbeurt ging zelfs over seriemoordenaars (lacht).”
Dat An criminologie ging studeren aan de KU Leuven, was dan ook geen verrassing. “Ik heb eigenlijk altijd geweten dat ik die richting zou uitgaan. Aan het eind van mijn studies liep ik nog een halfjaar stage in een Canadese gevangenis. Daarna werkte ik op de Dienst Genade in Brussel en als justitieassistent in Antwerpen. Niet veel later nam ik deel aan het examen voor gevangenisdirecteur.”
Een gevangenis is echt geen hotel. Wie dat beweert, weet niet waarover hij spreekt.
De Expeditie: Antwerpen
Zo belandde An in de gevangenis in de Antwerpse Begijnenstraat, als lid van het directieteam welteverstaan. Sinds 2019 is ze er inrichtingshoofd, de eindverantwoordelijke zeg maar. “Al voel ik mij de laatste jaren eerder crisismanager, met de verouderde infrastructuur, de overbevolking, personeelstekorten,… Dat is frustrerend, want ik hou van mijn job – maar niet van al die randzaken die de laatste tijd de bovenhand nemen. Dit jaar verhuizen we normaal gezien naar een nieuw complex, maar er zijn voorlopig nog te veel onduidelijkheden om daar echt naar uit te kijken.”
Haar werk in de gevangenis bracht An ook op televisie: in de docureeks ‘Ooit vrij’ en in ‘Recht naar de Gevangenis’, waarin ze zichzelf liet opsluiten. “Daarmee wilde ik de stereotypes over het leven achter de tralies doorprikken. Een gevangenis is echt geen hotel. Wie dat beweert, weet niet waarover hij spreekt. Ik heb hier al schrijnende verhalen meegemaakt. Ik merk dat gedetineerden het appreciëren dat die andere kant ook eens wordt belicht.”
In 2023 volgde een uitnodiging voor ‘De Slimste Mens ter Wereld’. “Daar heb ik wel even over moeten nadenken. Het is tenslotte een heel ander soort programma, waarin je ook keihard kan afgaan. Maar ik heb toch toegehapt, zo’n kans krijg je als gewone burger bijna nooit. Een bekende Vlaming voel ik me totaal niet, en dat ambieer ik ook niet. Ik word wel wat meer herkend als ik op tv kom, maar dat ebt gelukkig altijd snel weer weg.”
De Expeditie: Patagonië
De voorbije weken was An te zien in ‘De Expeditie: Patagonië’. Samen met zeven andere expeditieleden stapte ze meer dan 100 km door één van de ruigste gebieden ter wereld. “Zo’n unieke tocht door de mooiste streek van de wereld kon ik onmogelijk weigeren. En ik ben blij dat ik het gedaan heb – al zou ik het geen tweede keer doen (lacht).”
“Wat ik vooral onthoud van de trip? Dat we niet veel nodig hebben om gelukkig te zijn. En dat de natuur prachtig, maar erg kwetsbaar is. Het was enorm mooi, maar ook enorm zwaar. De moeilijkste dag was de tweede, toen we uren in de kou, regen en sneeuw rondtrokken. Het meest genoten heb ik van het klimmen op de rotsen, dat lag me verrassend goed. De eindmeet halen was natuurlijk het absolute hoogtepunt. We hadden een fijne groep en zorgden goed voor elkaar.”
In die groep zat ook Hakim Chatar, nog iemand met Lommelse roots. “Dat wist ik op voorhand niet. Hij heeft er geen accent aan overgehouden, in tegenstelling tot mezelf (knipoogt). We hadden het tijdens de expeditie weleens over Lommel. Hij vertelde over hoe hij opgroeide in Balendijk-West, over zijn ouders die er nu nog steeds wonen… Ondanks onze verschillende achtergrond en leeftijd schepte dat toch een band.”
Eens terug thuis van de expeditie, volgde niet veel tijd om te acclimatiseren. “De problemen in de gevangenis waren opnieuw geëscaleerd. Ik had me misschien wel voorgenomen om het iets rustiger aan te doen, maar daar is dus niet veel van in huis gekomen.”
Ik ben echt trots op mijn Lommelse roots en houd er hele fijne herinneringen aan over.
De Expeditie: Temse
En dat huis staat voor An intussen al vele jaren in Temse. “Ik woon er met mijn man – die ook in de gevangenis werkt – en onze twee kinderen, Finn (17) en Fee (13). Of dat meevalt met twee pubers? Mijn man zegt weleens dat ik thuis minder streng ben dan op het werk (lacht).”
“Tijd voor hobby’s heb ik nauwelijks. Maar we proberen wel om er elke maand even tussenuit te gaan. Een dagje weg, of een weekendje aan zee of naar de Ardennen. Even de batterijen opladen, daar kijk ik altijd enorm naar uit.”
Een tripje naar Lommel hoort daar ook bij? “Zeker! Mijn moeder en broer wonen er nog en ik houd nog steeds contact met enkele vriendinnen. Ik kom er zo’n vier keer per jaar. Mijn moeder maakt vooral de omgekeerde beweging. Ik ben echt trots op mijn Lommelse roots en houd er hele fijne herinneringen aan over.”
En die Lommelse a? “Die krijg ik er nooit meer uit! Het blijft een uniek accent. Af en toe komt er hier in de gevangenis ook weleens een gedetineerde uit Noord- Limburg binnen. Dan heb ik meestal niet veel woorden nodig om te weten: ‘Gij zijt ook van Lommel’ (lacht)!”