Op 9 maart kreeg Thijs Wynants tijdens de sportles een hartstilstand. Dankzij het snelle en doordachte handelen van zijn leerkracht Stijn Janssens kan de BMX’er uit Kolonie het gelukkig navertellen. Hun verhaal toont hoe cruciaal kennis van reanimatie is.
BMX is een belangrijk deel van je leven. Vanwaar die passie?
Thijs: “Ik zit al op de fiets sinds mijn 2,5 jaar en rijd wedstrijden vanaf mijn vijfde. BMX is er met de paplepel ingegoten. Mijn vader behaalde ooit brons op een WK en heeft nu een eigen BMX-school. Ons hele gezin draait rond de sport. Vorig jaar werd ik Europees kampioen en voor de derde keer Belgisch kampioen. Mijn grote droom is om ooit op een WK of de Olympische Spelen te staan.”
Een sportrichting op school was dus logisch?
Thijs: “Ja, ik doe graag allerlei sporten. Ik zit nu in het vijfde jaar sportbegeleiding in Provil. Dankzij mijn topsportstatuut kan ik school en BMX combineren en me nog meer focussen op mijn sport.”
Tijdens de sportles ging het mis. Wat herinner je je nog?
Thijs: “Niet zo veel eigenlijk. Kleine stukjes, zoals dat ik in de ziekenwagen lag. Maar van het moment zelf weet ik niets meer.”
Stijn: "Je moet durven beginnen met reanimeren. Elke seconde telt in zo’n situatie."
Voor jou was dat anders, Stijn?
Stijn: “Dat moment zal ik inderdaad niet snel vergeten. Mijn leerlingen speelden een wedstrijdvorm frisbee op de sportvelden achter De Soeverein, toen Thijs plots neerviel. Eerst leek het in de actie te gebeuren, maar toen twee leerlingen hem wilden rechttrekken, merkten ze dat er meer aan de hand was. Na een vlugge check besliste ik om over te gaan op reanimatie.”
Wat heb je precies gedaan?
Stijn: “Ik liet 112 bellen en een aed (automatische externe defibrillator, red.) halen, en startte meteen met hartmassage en beademing. Terwijl klasgenoot Matz belde, zochten anderen een aed-toestel. Na enkele minuten bracht collega Pieter een aed uit de voetbalkantine. We sloten die samen aan en bij de eerste analyse volgde meteen een schok. Na de tweede analyse bleek dat niet meer nodig en ging ik verder met reanimeren. De brandweer en clubdokter van Lommel SK kwamen al snel ter plaatse en ondersteunden ons, onder meer met zuurstof toedienen. Even later nam het MUG-team over. Intussen kwam Thijs stilaan weer bij bewustzijn. Ik belde ook zijn mama, zodat zij hem kon volgen naar het ziekenhuis.”
Je bleef rustig. Was dat cruciaal?
Stijn: “Dat helpt zeker, voor jezelf en ook voor de mensen rondom je. Maar vooral: je moet durven beginnen. Elke seconde telt in zo’n situatie. Zelfs als je twijfelt, start je beter met reanimatie dan te laat of helemaal niet te beginnen. Want dan loopt het meestal slecht af. Dat had ik mezelf nooit kunnen vergeven.”
Besefte je al snel wat er gebeurd was, Thijs?
Thijs: “Nee, blijkbaar vroeg ik eerst aan de dokters of ik dat weekend de EK-voorrondes kon rijden (lacht). Ik kon en wou niet geloven dat zoiets mij was overkomen. Pas na een paar dagen drong het echt door.”
Hoe gaat het nu met je?
Thijs: “Het lijkt eigenlijk alsof er niets gebeurd is. Ik voel me goed, zowel fysiek als mentaal. Ik ben nu aan het revalideren en daarbij moeten ze me serieus intomen. Ik denk er ook niet veel aan terug.”
Hoe was het om elkaar nadien terug te zien?
Stijn: “Dat was een bijzonder moment. Zijn moeder hield me wel goed op de hoogte, maar de ongerustheid bleef. Het was een enorme opluchting om hem thuis te zien zitten alsof er niets gebeurd was.”
Thijs: “Ik ben Stijn en Pieter enorm dankbaar, net als mijn klasgenoten, de dokter van Lommel SK en de hulpdiensten. Zonder hen was ik er niet meer geweest, dat besef ik maar al te goed. Ook mijn klasgenoten waren erg onder de indruk. Toen ze op bezoek kwamen, zag ik dat ze oprecht blij waren om me terug te zien. Dat deed deugd.”
Thijs: "Mijn BMX-droom blijft. Als ik groen licht krijg, wil ik er opnieuw vol voor gaan."
Wat maakt dit verhaal zo belangrijk?
Stijn: “Dat mensen beseffen hoe belangrijk het is om te weten wat te doen in zo’n situatie. Iedereen kan het, in principe zelfs zonder voorkennis. Bel 112, begin met reanimeren en gebruik zo snel mogelijk een aed-toestel. De hulpdiensten begeleiden je telefonisch en ook de aed legt alles stap voor stap uit. Je kan eigenlijk niks verkeerd doen. Een reanimatiecursus helpt natuurlijk. Onze school zet daar sterk op in, met lessen en oefenmateriaal voor zowel leerlingen als leerkrachten. In Denemarken is zo’n opleiding zelfs verplicht om je rijbewijs te halen. Dat zou hier ook mogen.”
Thijs: “Nu is het belang van die lessen natuurlijk extra doorgedrongen. Je staat er niet bij stil, tot het jezelf overkomt. Ik ben het bewijs dat het een verschil maakt tussen leven en dood. Daarom wil ik die boodschap mee verspreiden.”
Durf je al opnieuw vooruit te kijken?
Thijs: “Zeker, al volgen er nog heel wat onderzoeken. Ik mag al opnieuw wat sporten, maar ik moet me voorlopig wel rustig houden. Mijn BMX-droom blijft. Als ik groen licht krijg, wil ik er opnieuw vol voor gaan. En dan zal dit me alleen maar sterker maken.”
Sta jij straks ook langs de kant bij zijn wedstrijden?
Stijn: “Ik hoop dat Thijs vroeg of laat weer mag rijden. Dan ga ik zeker kijken en ben ik zijn grootste supporter.”